به عنوان مثال اگر نگرش انسان به خودش به گونه ای بود که فقط دهان ، شکم و زیر شکمش را دید نه همه ی خودش را، ناگزیر تامین نیاز اینها حتی از راه زد و بند و تجاوز و خونریزی می شود اصل و آخور بودن و خوابگاه بودن و عشرتکده بودن دنیا می شود اصل و محدود شدنش به 100سال می شود اصل و.. .

و چنین انسانی برای تامین نیازهای مذکور و غریزه ی زیاده خواهیش انتخاب می کند حتی تجاوز را در قاره ای دیگر و فشار دادن دکمه ای قرمز رنگ را وانتخاب می کند به خاک و خون کشیدن خلق را و نابودی جنگلها و حیوانات و منابع را و خلاصه به فساد کشیدن زمین و دریا و حتی آسمان را و تازه جشن هم می گیرد ، نشان و مدال و نوبل هم به او می دهند و خوشحال هم هست و لذت هم می برد چون نمی داند در قبل آنچه بدست آورده ، چه را از دست داده…

اینگونه نوع جهان بینی انسان اصول را می زاید واصول نیز روش ها و انتخاب ها را می زایند .

انسان در حرکت ها و انتخاب هایش ناچار از چنین مکانیزمی برخوردار است. و این مکانیزم حرکت انسانی ست . حرکت نوع سوم . حرکت همراه با اختیار. حرکت انتخابی. نه حرکت نوع دوم و اول که حرکت غریزی و طبیعی هستند.

اما هنوز کار تمام نیست . او برای رسیدن به خوراک و محبوبش باید او را بشناسد.

شخصی گلویش عفونت کرده و به او میگویند کپسول آمپیسیلین میخوری یا دم کرده پونه با عسل آویشن ؟ او برای درست انتخاب کردن باید به این شناخت و علم رسیده باشد که پونه 6 برابر از آمپیسیلین قوی تر است و مثل آمپییسیلین باعث رسوب عفونت در بدن نمیشود. اگر او به چنین شناخت و علمی نرسیده باشد به دنبال اکثریت خواهد بود و متعفن .

پس نتیجه می گیریم که انسان در هر حرکت ابتدا نیازی را در خودش درک می کند و سپس در قلبش میل و رغبت نسبت به خوراک نیازش ایجاد میشود و سپس بهتر را انتخاب می کند و بهتر بودن را علم و شناخت معلوم می کند .
آدمی اگر درک کرد که نیاز عالیش رشد است و باید رشد کند ، وبرای رشد کردن باید درست انتخاب کند و برای انتخابی درست باید به شناختی درست رسیده باشد، جویای چنین منبعی که چنین شناخت و علمی را به او بدهد ، خواهد بود .

انسان برای رشد کردن باید درست انتخاب کند و به گونه ای حرکت کند که هماهنگ با نظام حاکم بر هستی باشد تا نسوزاند و نسوزد . و اینجاست که اگر معرفت و شناخت نداشته باشد نمی تواند درست انتخاب کند و به رشد برسد .

چرا باید حرکت هایش را به گونه ای انتخاب کند که هماهنگ با روابط و نظام حاکم بر هستی باشد؟

پاسخ این است که اگر انسان در حرکت ها و انتخاب هایش هماهنگ با این روابط و نظام و سنت های حاکم بر هستی نباشد ، میسوزد و میسوزاند .

و با فرض هماهنگی با نظام وسنت ها ، اگر مهمترین حرکت و انتخاب را نداشته با شد و بالاتر اگر این حرکت جهتی برتر نداشته باشد ، رشد نمی کند و می ماند و میسوزد و میسوزاند …

ومی تواند بفهمد که به او داده اند و داده ها بازدهی می خواهد. به او داده اند پس او مسئول است، چرا که او در به دست آوردن این داده ها نقشی نداشته و حتی پولی را که با تعلیم علم ریاضی و معلمی به دست آورده بوسیله تفکر و تعقل و نیروهایی بوده که مالک با گردش ملک و ملکوت برای او فراهم کرده و به او داده و او را به این سطح رسانده است .

انسان با دیدار از خودش می فهمد که نقشش رشد است و تا بی نهایت ادامه و استمرار دارد و محکوم است و حاکمی دارد و این حاکم، هستی را و عوالم بعد را هماهنگ با ساخت و بافت انسان آفریده و این عوالم را قانونمند و مرتبط قرار داده و این انسان باید با این قواعد و ضوابط هماهنگ باشد تا در این هستی به گونه ای حرکت کند که تخریب و فسادی به بار نیاورد و جرمی مرتکب نشود و نسوزد ونسوزاند و خسارت نبیند .

در این وسعت و در این جهان بینی “جرم یعنی درگیری با نظام حاکم بر هستی” نه فقط اینها که گفته می شود …